Tyle razy oddawałam już moje podeptane serce. Ktoś pogniótł mi skrzydła. Z głową przechyloną przez krawędź księżyca spadłam na dno nocy.

.

.

.

.

.

Co się stało, mała zagubiona dziewczynko?

Dlaczego stoisz tu sama w ciemnym, zimnym pokoju?

Dlaczego twoje usta milczą, tak zaciśnięte a oczy przestraszone spoglądają przed siebie – nie widząc spoglądają za siebie, zlęknione uciekają?

Dlaczego stoisz tu w miejscu, bojąc się poruszyć, czego się tak lękasz?

Czemu zamknęłaś tak szczelnie wszystkie drzwi i okna?