Musiałam znowu się schlać. Czasami muszę pamiętać o tym, by oddychać. Czasami musze pamiętać o tym, że żyję.

Jakoś tak zwyczajnie i smutno, a raczej niezwyczajnie smutno. Umiem już mówić bez słów, tylko kto mnie zrozumie?

Jestem nieuleczalna.