Czas nie leczy ran. On pozwala się do nich przyzwyczaić.

.

.

.

'Za prawo me uznałem to, że żyję.

Za własną potem wziąłem to zasługę

I - co nie moje - miałem za niczyje,

Więc brałem, nigdy się nie licząc z długiem.

Uznałem, że mam prawo sądzić ludzi

Dlatego tylko, że mam tę możliwość.

Poznawszy sposób - jak sumienia budzić

Zbierałem obudzonych sumień żniwo.

Bo widzę, że ta spowiedź - to piosenka

- Dla siebie ją samego wykonuję...

To też grzech - więcej grzechów nie pamiętam,

Ale tego jednego - nie żałuję! '